Οι υψίφωνοι   

 

Οι υψίφωνοι είναι κάπου στο τρίτο σύννεφο

με αλληγορίες

πεταρίζουν ενδιάμεσα στα ¨υποτίθεται¨

κι εμείς που άγρυπνοι θυσιάζουμε τον ουρανό

μέσα στα τετράγωνα του υποτιθέμενου κύκλου

αγωνιούμε

και πεταρίζουμε στα εν δυνάμει όνειρα

απ’ την ακριβή ψίχα που γευτήκαμε.

 

Ποιήματα 2014/ Γεσθημανή Σιδερίδη ©

 

Ακόμη υπάρχει έρωτας

 

Η βροχή αλαλαγμός κι ο τσίγκος φιλόξενος

αλαλούμ τα κοάσματα στα τρεχαντήρια

οι στεναγμοί πνιγεροί

κάτω απ’ τα μικρά αυτοσχέδια λούκια

ακόμη υπάρχει έρωτας

και ιδρώνει. 

Ποιήματα 2014/ Γεσθημανή Σιδερίδη ©

  

 

                                                     Η  Μάκβεθ

 

                              Η επίσκεψη της Μάκβεθ στο άπειρο 

                              σε κεντημένη κουνιστή πολυθρόνα, μετρούσε

                              μετρούσε τα κινούμενα φωτάκια του σύμπαντος

                              πάντα έπαιρνε ώρες  η αναζήτηση

                              οι τσέπες της γέμιζαν ψίχουλα

                              και νερό απ' την πηγή του όλου

                              τόσα δηλαδή

                              όσα χρειάζεται να ευφραίνεται

                              κάθε που  συναντά τα μάτια του ήλιου.

 

                                                           Ποιήματα 2015 / Γεσθημανή Σιδερίδη

                                                                                   Γεσθημανή Σιδερίδη  -  Πενάκι Α5 

 

Ενθύμηση

 

 

 

Η αποκλειστική  ετερώνυμη έλξη

αυτή που γνωρίζει πνεύμα και σώμα

ωθεί το άβουλο χέρι σε τρικυμία

ενυπάρχει  στα βάθη της ψυχής

γεννιέται στην ενθύμηση αυτούσια

η ένωση των προσυμφωνημένων

χορός σωμάτων από πάντα στο τώρα

 

όλα φως

όλα αλήθεια

 

τώρα μάθαμε πως η αγάπη ζωγραφίζει το θαύμα

το ζούμε

τώρα

 

 

 Γεσθημανή Σιδερίδη Οκτώβριος  2016 ©

 

 

 

 

 

 

Και τώρα που θέλω λιγότερο να μιλήσω

γι αυτό που συμβαίνει

και περισσότερο γι αυτό που νιώθω

στην πέτρα που βρέχεται εδώ

και χώνεται κάτω απ΄ της μηλιάς τα φύλλα

σα  νοτισμένη υποψία που κοιμάται

στη μασχάλη της άπειρης σκέψης

πώς να σιάξει τάχα του κύκλου την ευθεία

ή  να ερμηνεύσει αριθμούς που διέπουν την ύλη,

θα καθίσω εδώ, κοντά της

ολότελα γυμνή από σκέψεις

μόνο και μόνο να παρατηρήσουμε άδολα

 πως σβήνει ο φόβος

στην αγάπη.

 

Ποιήματα / Γεσθημανή  Σιδερίδη  Οκτώβριος  2016 ©

 

Λεπτομέρεια

 

Το πάθος  φυλαχτό της έαρ

 

δεν αποκοιμιέται η θάλασσα ποτέ

γουλιά γουλιά θα σε ξυπνά σε κήπους

 

ένα κλαδί  θρυμματίζει τον ανίδεο αέρα

-πες μου από πού ήρθες;

Ένα φύλλο κομίζει τη λευκή ακμή 

-πώς με βρήκες βυσσινάκι;

Μια λεπτομέρεια αιώνια στις βελουδένιες τσέπες

εκεί ξεψυχά ο πάγος

εκεί γεννιέται η φλόγα

 

δεν αποκοιμιέται η θάλασσα ποτέ.

 

Ποιήματα/ Γεσθημανή Σιδερίδη 2016 ©

Λέξεις του Μάη

 

Ι

 

Κι ύστερα ήρθες με πρόσωπο που θυμίζει άνοιξη

φόρεμα κέντημα τριαντάφυλλο

η αλήθεια στα πράσινα γλιστράει φωνή

μίλα αγάπη μου

 

η σιωπή αυτοκτονεί λέξεις

οι μέρες ικετεύουν αλληλούια

κι εμείς,

σε μια ανάσα, μια ψυχή

αναστηθήκαμε.

 

 

ΙΙ

 

Φωτεινή γραμμή το σύννεφο

μίλα

μια σιωπή ξεφωνίζει

πνοή, θρόισμα χρόνου, άκου…

η αλήθεια υποκύπτει στον ώμο σου

-αγάπη μου, γείρε εδώ

 

ΙΙΙ

 

Μάης η άνοιξη

η άνοιξη εγώ

η αλήθεια  πέταλα χορεύει τον ήλιο

καίει σιωπή

μια αγκαλιά φως, αστέρι

ουρανός και γη

σ΄αγαπώ

πολύ

άνοιξη.

Ποιήματα/ Γεσθημανή Σιδερίδη 2019 ©

 

Στρογγυλό τραπέζι

 

 

Διαστάσεις αρθροπόδων

λόγια λόγια λόγια

τετράγωνα σε κύκλους κέντημα πλακέ

σκέψεις ψαροκόκαλα σε πιάτα βαθιά

μια μέδουσα κολυμπά με οίστρο

σωσίβια ποτήρια σε ορθή γωνία στο ένα πόδι

κάποια λέξη κινδυνεύει

από δω κραδαίνει η ουρά της πέμπτης βελονιάς

σε λίγο η πεποίθηση των νοερών συνειρμών 

περί κατασκευών και δη οικογενειακών εθίμων

θα πνιγεί στη νηνεμία των υγρών

τίποτα δεν θυμίζει στρογγυλό τραπέζι πια 

μόνο το δαγκωμένο ψωμί που φύεται στη μέση.

 

Ποιήματα/ Γεσθημανή Σιδερίδη   Σεπτέμβριος  2016 ©

Υποθετική γραμμή

 

Ήταν που κάθε πρωί ξεκίναγε για το λόφο

αυτόν με το άσπρο σπιτάκι

κάθε πρωί περπατούσε δυο ώρες

για να φτάσει το άσπρο σπιτάκι στο γυμνό λόφο

από κει, όλη την υπόλοιπη μέρα,

 κοιτούσε τη γαλάζια υποθετική γραμμή

μια σχέση μεταξύ αυτών και των άλλων.

Κάθε μέρα λοιπόν ήλπιζε και πίστευε  

πως  κάποτε θα κολυμπήσει με τα φτερά του,

αφού τίποτα δεν υπήρχε ανάμεσα

στο λόφο και τη βαθιά του έρημο.

Ωστόσο, τα χέρια του μάτωναν  να φροντίζει  περιστέρια

στο άσπρο σπιτάκι,

 

ώσπου του χάρισαν τα φτερά τους.

 

Ποιήματα/ Γεσθημανή Σιδερίδη 2015  ©

 

Η συνάντηση

 

Αφού μιλήσαμε περί ανέμων και υδάτων

με πήγε  βόλτα

με κοιτούσε, κάπου κάπου μιλούσε

με την άκρη των ματιών μου έβλεπα τη φωτιά 

η θάλασσα δεν έφτανε να σβήσει τα χείλη του

κρατούσα το καπέλο μου στη μία άκρη

φυσούσε από μηδενικά σχήματα 

με κοιτούσε, 

περίμενε  το χαμόγελό μου

 

τόσο γνώριμη ήταν η αγάπη του για μένα.

 

 

Ποιήματα/ Γεσθημανή Σιδερίδη 2015  ©

 

Έτσι αυθαδιάζουν τα πουλιά 

 

 

Έτσι αυθαδιάζουν τα πουλιά

χτυπώντας τα φτερά με στόμφο

σε ύψος χαμηλό              

δίχως φήμη, δίχως χρόνο για φήμη

περισσεύουν  τ’ αγνάντια στην κατακόρυφη μήτρα

άλλο δεν έχουν από περιέργεια 

να διυλίζουν το σκοτάδι

σε ανεξερεύνητα  ξέφωτα

να γεννιόνται και να ξαναγεννιόνται

στα φτερά τους

φύσημα ελαφρύ, πνοή του αθάνατου δίκαια

και το πιθάρι να αλαφραίνει σαν η γλωσσίτσα τους φτάνει

όσο η Αντιγόνη νίβεται πρωί 

σιάχνει τις πλεξούδες της

και το μαντίλι κατά γης ερπετό υποταγμένο·

ένα τρεχαλητό στις μύτες πέταγμα πουλιού

να ανταμώσει το πρώτο  φως 

για μία μόνο λέξη

για μια λέξη

που τιτιβίζει ξάστερη στα χείλη.

 

(Ποιήματα/ ενότητα  Αντιγόνη / Έτσι  αυθαδιάζουν τα πουλιά. Αύγουστος 2016)

 Γεσθημανή Σιδερίδη   ©

Γεσθημανή  Σιδερίδη -Ακρυλικό σε χαρτί 50Χ70 

 

Η Μπερνάρντα

 

Η Μπερνάρντα,

η γυναικα του ταύρου,

 κάθεται σταυροπόδι ακριβώς στην κόψη της λεπίδας.

Ο ρόδινος καρπός χύνεται στην αλμυρή δύση.

Τίποτα δεν ταράσσεται από υποψία

όλα κυλούν καθώς πρέπει

η γυναίκα του ταύρου σαν πρώτη κυρία,

κοιτάζει εμπρός τις σκοτεινές πυξίδες

ή τις ατέλειωτες αμπαρωμένες πόρτες.

Σκέφτεται ποια να ανοίξει πρώτη

δε σκέφτεται με ποια θηρία έχει να παλέψει.

Ο ταύρος έχει μπήξει ήδη τα κέρατά του

στην κοιλιά του.

Η Μπερνάρντα γλιστράει στη λεπίδα

ο ρόδινος καρπός αναγεννιέται.  

Τα άπειρα αιωρούνται ακόμη.

 

Θα υπάρξει μια αρχή ατέρμονη στο τέλος.

 

 Γεσθημανή Σιδερίδη  Οκτώβριος 2016   ©

                                                                          Γεσθημανή  Σιδερίδη  -   Πενάκι  Α4 

Τώρα στο Α κατοικώ

Ποτέ μου δεν είχα σκεφτεί κάτι διαφορετικό. Αδιανόητο να φθείρω το φόρεμα μου κι ύστερα από απελπισία να τρέχω γυμνή στους δρόμους. Αν με ρωτάς,  η κηδεία έγινε με όλες τις τιμές. Τρεις μήνες μοιρολόι, έπειτα με συγχώρησα. Ουδεμία ευθύνη έφερνα γι αυτό το θάνατο. Όμως τον πέρασα. Όλα τα βράδια ξεπλενόμουν με καυτό νερό και τη μέρα πότιζα τα λουλούδια μου.  Ο ήλιος στην πέτρα καθρέφτιζε τον άλλο κόσμο. Ένα κόσμο αληθινό που λαχταρούσα να περπατώ ξέγνοιαστη μόνο με αγάπη. Αγάπη.

 Κι αλήθεια, τότε βγήκα γυμνή στους δρόμους.

Τώρα τα θηρία, εξαφανίστηκαν ακόμη κι απ’ τα παραμύθια.

Τίποτε δε με φοβίζει.

Τώρα στο Α κατοικώ όπως, Αγάπη

 μέλι και βασιλικό

 πουλί μου με ταΐζεις.

Γεσθημανή Σιδερίδη 

(Νοέμβριος 2017 )  ©

   

           Αναγέννηση

       Το τσόφλι του αυγού

               η γέννα του ήλιου

               μια μαρτυρία σε χρώμα

               η ανάσταση.  Ή αλλιώς, επανάσταση

               κλωτσάει σιωπές

               σπάει τον ψεύτη τοίχο

               το φως

              Γεσθημανή Σιδερίδη  (Αύγουστος 2018)  ©

                       

                          

 (Το τεστ πραγματικότητας που απουσιάζει) λέξεις για ένα στίχο.

            Η απουσία μιας ελεύθερης κρίσης

            η απουσία της απτής πραγματικότητας

            στρογγυλό δοχείο με στάρι

            μια αρχαία τραγωδία θρηνεί

            η Ινώ καβουρδίζει τη στείρα γη

            ο Φρίξος  καλπάζει με την Έλλη

            η αλήθεια πνίγεται μόνο στο κενό

            αλλιώς τα ονόματα δεν θα ήταν

             κι εσύ Αθάμα, ύστερα από τόση αλήθεια

             κάθε βράδυ, σε όλες τις ζωές σου

             στρώνεις τα καθαρά σεντόνια σου

             για μια απουσία 

               Γεσθημανή Σιδερίδη   (Αύγουστος 2018)  ©

Απόψε

Απόψε  σου έκλεισα το φως και σε φίλησα

και άφησα ανοιχτό αυτό το άλλο, το μικρό

επειδή πάντα με περιμένεις με το φως  αναμμένο

και ήθελα να κοιμηθείς χωρίς τη δική μου έγνοια

εξάλλου έχω μάθει να μεριμνώ για τα δίκαια

το ξέρεις αυτό

όχι για να με νοιάζεσαι λιγότερο

αλλά για να σε αγαπώ περισσότερο.

Γεσθημανή Σιδερίδη   Μάρτιος 2016   ©

Όταν τα πρέπει

Τα σκόρπια φύλλα συντετριμμένα πενθούν

ένα  πρέπει ολόγεμο αλυσίδες, σκοινιά κλπ κλπ 

όπως κι εσύ εξάλλου

ανάβεις την καμένη λάμπα το βράδυ σαν φτάνεις

από φεγγάρι δεν ξεμείναμε ποτέ

κι από σταφύλι ο ιδρώτας περίσσευε

όλα τα άλλα υπό έλεγχο σε μια βαλίτσα

για ένα  δρόμο από δρομάκι

αν δεν είχα εισιτήριο θα άναβα φωτιά

κι αν δεν έκλαιγαν τα μαλλιά μου, θα τα ξύριζα

ωστόσο ακούω το θρήνο των φύλλων

γενναία χορεύω στα κορμιά τους

με τις πατούσες να λιώνουν  το λαιμό τους 

δίχως οίκτο.

Γεσθημανή  Σιδερίδη  Δεκέμβριος 2015    ©

Τίποτα

Κάπως έτσι αποκτούν νόημα τα σημεία στίξης

εκεί που τελειώνεις, ξεκινάς

με εκκρεμότητες

οι τελείες αιωρούνται στα μπαλκόνια των αντιστάσεων

και ποιος είπε ότι ρεμβάζω τελικά

ούτε καλοκαίρι δεν είναι πια

ούτε ένα φεγγάρι κρεμασμένο σ' ένα καγκελάκι

με μια υποψία χλωμή

έστω μια σταγόνα δροσιάς απ' το βασιλικό

τίποτα

τόσο τίποτα όσο η νύχτα έπαψε να υπόσχεται

μια ξεκάθαρη λίμνη λόγων, ας είναι νοερών

τίποτα

πιο πολύ όμως πάντα

πάντα τίποτα

Γεσθημανή  Σιδερίδη  Νοέμβριος  2014   ©

Το κύμα

Τέσσερις και τέταρτο μετά μεσημβρίας

από τη γωνία φαίνεται η πόλη που κοιμάται

ο καφές σύμμαχος και σήμερα

χωρίς ακάνθινα στεφάνια

ένας οιωνός που χαμογελά κλέλιες

απ' την  άλλη όψη έρχεται το τραμ

αφόρητος  θόρυβος

μα η ανησυχία σαν καλπασμός ήρεμων αλόγων

όλο και γλυκαίνει

οι ώρες ζωηρεύουν, χορεύουν στις ράγες

ο κόσμος από κει σαν άλλος κόσμος

υφαίνει στα πόδια του τη γη

ο ήλιος τρελός, τρελός κι ονειροπόλος

πιτσιλάει στο νερό μου

άκου πως ξεσηκώνεται  το κύμα.

Γεσθημανή  Σιδερίδη   Σεπτέμβριος  2015   ©

Κοντά σου

Πέρα από κάθε ελιγμό του δείκτη σου

που απλώς θυμίζει

σφεντόνα ενός  μικρού παιδιού

αποκαμωμένου απ’ τις  άστοχες  βολές,

πιο πολύ κοιτώ το χέρι σου

όσο ανάστροφο στον ήλιο είναι

κι η παλάμη βαθαίνει προσμονή

και καρτερία

σαν φωλίτσα άδεια από φτερά

τότε πετάω πιο κοντά σου

δίχως φόβο.

Γεσθημανή  Σιδερίδη  Φεβρουάριος   2015   ©